Dedem benim…
Ya inanır mısınız bilmiyorum ama geçen gün yıllardır kayıp dedemi body salonunda buldum, hem de kafas
ını üşütmüş bir şekilde…Ben tam 352nci bench press’imi yapıyordum ki kendisinin “Deeeehh!! Dıgıdık dıgıdıkkkk” diye seslenmelerini duydum. Dikkatlice sese doğru yürüdüm bir baktım dedem orda, ne olduğunu anlayamadığım aleti ata çevirmiş, kovboyculuk oynuyor. Baya da bir nam salmış meğersem, hocalar falan “Şerifim!” diye sesleniyor. Neyse gittim yanına elini öpeyim diye, atından bile inmedi şerefsiz… İki laf etmedi… Ben de arkasına atlayım dedim yolda konuşuruz diye ki, atı huysuzlanıp beni alaşağı ediverdi. Sonra bir kez daha denedim konuşmayı yılmadan, tam ağlamaklı oluyordum ki, “Benim senin gibi torunum yok” deyip atını günbatımına doğru sürdü. Güneş gözümü aldığından nereye gittiğini göremedim. Selametle varmıştır gideceği yere inşallah…(insan bir arar vardım diye!)